22:56
Λίγο μετά το Αίγιο. Στιβαγμένος στα πίσω καθίσματα υπεραστικού λεωφορείου.
Ουρά της ανομοιογενούς ανθρώπινης μάζας, που δημιούργησε μια υπάλληλος, κρυμμένη πίσω απ’ το τζάμι των εκδοτηρίων της Ζαΐμη 2,
Εδώ και δέκα λεπτά, ακολουθούμε με ευλάβεια ένα φορτηγό ψυγείο κρεάτων, που όλα δείχνουν πως δε θέλει να φτάσει ποτέ στον προορισμό του.
Στα δεξιά παράθυρα συνεχώς εμφανίζονται νέα χωρία και οικισμοί.
Σπίτια σκαρφαλωμένα στις πλαγιές των βουνών, ολοκληρωτικά ενταγμένα σε ένα παιχνίδι αέναης "καταστροφής και ενσωμάτωσης" με τη φύση.
Εκατοντάδες μακρινά κίτρινα φώτα, στολίδια της διαδρομής προς την Aθήνα.
Φώτα τα οποία η νύχτα μεταμορφώνει σε μικρά γήινα άστρα, που εξαντλημένα απ' το γαλαξιακό τους ταξίδι, ξαπλώνουν άναρχα στο φλοιό της γης για να ξαποστάσουν.
Σπίτια σκαρφαλωμένα στις πλαγιές των βουνών, ολοκληρωτικά ενταγμένα σε ένα παιχνίδι αέναης "καταστροφής και ενσωμάτωσης" με τη φύση.
Εκατοντάδες μακρινά κίτρινα φώτα, στολίδια της διαδρομής προς την Aθήνα.
Φώτα τα οποία η νύχτα μεταμορφώνει σε μικρά γήινα άστρα, που εξαντλημένα απ' το γαλαξιακό τους ταξίδι, ξαπλώνουν άναρχα στο φλοιό της γης για να ξαποστάσουν.
23:28
// Επιστροφή στην πραγματικότητα // Το ροχαλητό της διπλανής ξεκινά να γίνεται αφόρητο
// Ακουστικά και επιστροφή στην απομόνωση // Ιον αμυγδάλου
