Αναζητώ τις παιδικές μου μνήμες ανάμεσα στα κτίρια.
Το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού,
με βραβείο, ένα γεμάτο κουτί τσίχλες δυόσμο.
Και η σκέψη μου πάει σε όλους εκείνους τους ξένους που περπατούν δίπλα μου.
Πόσες φορές να έχουν άραγε συναντηθεί οι δρόμοι μας,
χωρίς να γνωρίζουμε ο ένας για την ύπαρξη του άλλου;
Άγνωστοι - γνωστοί, που απαλύναμε τον πόνο μας,
βαφτίζοντας την ένδεια μινιμαλισμό και το αστικό τοπίο γεωμετρία.
Όσο γράφω αφήνω τα παγάκια να λιώσουν μέσα στο ποτό μου
όπως τότε που ανακάτευα το παγωτό μέσα στο μπολάκι,
μέχρι η σοκολάτα και η μπανάνα να γίνουν ένα
και να πέσουν με χάρη πάνω στο παντελόνι μου.
Ας σκουπιστώ.
Φωτογραφία: ΣτερεοΝοβα - Ουρανός (Cover)
Καυλωμένες αγελάδες
κατεβαίνουν
νύχτα στην πόλη
γιατί είναι Σάββατο
και τρομοκρατούν τους περαστικούς για να γελάσουν
Για να γελάσουν και πάλι
πίσω στην φυση
χορεύουν
σε έξαλλη κατάσταση
μεθυσμένες
πηδούν στο ποτάμι
Τελικά έχουν πολύ πλάκα
αυτές οι αγελάδες.
Ο Νεκτάριος ανοίγει τα μάτια
βλέπει τον εαυτό του
Στον πάτο και στην επιφάνεια ταυτόχρονα
Χάος
Το γέλιο κόπηκε απότομα
Τα ρουθούνια του στάζουν αίμα
Το στόμα γεμάτο χώμα και νερό
Δεν σαλεύει
Τα υπόλοιπα ζωντανά
- Αυτός τι είναι; -
Προσπαθούν να βοηθήσουν
Δεν σαλεύει
Μάταια
Όλα
Τρέχουν απροσδιόριστα
Με την φρίκη καρφωμένη στα μάτια
Εκείνη τον κοιτάει και κλαίει
Δεν την φίλησε στην πόλη ο μαλάκας
Το ξημέρωμα
ήταν ακόμα εκεί
να τον προσέχει
Μήπως και
Περιμένει
Σιωπή
Ανάσα
Ροδάκινο και αιθανόλη
- Ταύρος.
- Ορίστε;
- Ταύρος. Το αρσενικό της αγελάδας είναι ο ταύρος.
- Δε γαμιέσαι πρωί πρωί
Φωτογραφία: Elijah O'Donell
Αδιαμφισβήτητα από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των τελευταίων χρόνων.
Πιθανώς αν αυτός ο κόσμος έβγαινε στο δρόμο, για τη ζωή που του κλέβουν,
να μην είχαμε φτάσει ποτέ σε αυτή την κατάντια.
![]() |
| it's leviosa not leviosa |
![]() |
| John Rambo was Greek |
![]() |
| Το στρουμφοχωριό είναι ελληνικό |
![]() |
| China Town vs Makedonia |
![]() |
| άνθρωποι αριθμοί |
![]() |
| κατάστημα η μεγάλη hellas |
![]() |
| και τωρα σπίτια |
//της πήραν τα παιχνίδια και τον εραστή της//
Ξεριζώνω από μέσα μου την ανάγκη για εφήμερη ηδονή,
ξεβιδώνω τις πλακέτες που με καθιστούν αδρανή παρατηρητή,
ξεσπάω υπόκωφα για όλα τα όχι που δεν φώναξα στα μούτρα τους.
//Έσκυψε λοιπόν το κεφάλι και παρ' ολίγον να πεθάνη//
Οδύρομαι, για τα σταυροδρόμια που μας χώρισαν,
ονειροβατώ, σε όνειρα συνειδητά, συμπυκνωτές απωθημένων,
οργιάζω μέσα στην άψυχη πραγματικότητά τους.
//Κανείς δεν μίλησε//
Παραδίδομαι στο τραγούδι των σειρήνων,
παραθερίζω σε χωριά της μέσης γης αναζητώντας τη μαγεία,
παραβαίνω τις δέκα εντολές, για να σε βρω. Όσες φορές και αν χρειαστεί!
Photo: Ian Espinosa
Italics: Ανδρέας Εμπειρίκος - Χειμερινά Σταφύλια












