Δε σκόπευα να γράψω τέτοιο ποστ, το αλκοόλ όμως διέταξε, το spotify με τις random μουσικές επιλογές έφτιαξε το κλίμα και γενικά δεν είναι όλη μας η ζωή Τσίπρας, ISIS και πάλη των τάξεων.
Η αληθινή αγάπη υπάρχει.
Τη βρίσκεις παντού πάνω της.
Στα μαλλιά της, στο δέρμα της, στα μάτια της, στη μυρωδιά της, στη φωνή της, στα χέρια της, στα λακκάκια της μέσης της, στους αστραγάλους της.
Στη γκρίνια της, στους ψυχαναγκασμούς της, στις σκατένιες της στιγμές, στα παρακάλια της, στη σαπίλα της και στις πιο δημιουργικές μέρες της.
Στις πιο χαζές επιθυμίες της, στα δάκρυα της, στα γέλια της.
Όταν όλα αυτά, που η τέχνη προσπαθεί αιώνες να εξηγήσει, συμπυκνώνονται σε ένα άγγιγμα, τότε ξέρεις. Τότε καταλαβαίνεις.
Και ναι, η αγάπη μερικές φορές πονάει.
Έρχονται στιγμές που μπορεί να χρειαστεί να συνεχίσεις μόνος.
Ίσως να μην ξέρεις που πατάς. Ίσως να πονάς.
Όταν η όμως αγάπη σου μαθαίνει να ζεις, μπορείς να συμμορφωθείς στο ότι θα κουβαλάς μια γλυκόπικρη νοσταλγία, για πάντα! Έτσι δεν είναι;
Τώρα που τα ξαναδιαβάζω μου έρχεται να τα σβήσω, αλλά όχι και έτσι και αλλιως και οι Jolly Roger γράφουν γλυκανάλατα. Να που ζήσαμε και εμείς οι χλιαροί, κάτι που να θυμίζει ταινία.
Reddit has done it again!
Στο "Ask my anything" thread του Stephen Hawking ένας χρήστης τον ρώτησε:
"Έχετε σκεφτεί ποτέ τη πιθανότητα της τεχνολογικής ανεργίας, όπου δημιουργούμε αυτοματοποιημένες διαδικασίες που τελικά θα προκαλέσουν μεγάλη ανεργία, αφού οι μηχανές θα ολοκληρώνουν τις εργασίες πολύ ταχύτερα και φθηνότερα από τους ανθρώπους;
Μερικοί συγκρίνουν αυτή τη σκέψη, με τις σκέψεις των Λουδιτών, των οποίων η εξέγερση προκλήθηκε εν μέρει από την τεχνολογική ανεργία πάνω από 100 χρόνια πριν.
Συγκεκριμένα, προβλέπετε ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι θα δουλεύουν λιγότερο επειδή μεγάλο μέρος των εργασιών θα έχει γίνει αυτοματοποιημένο; Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι πάντα θα βρίσκουν άλλες δουλειές ή θα εφευρίσκουν νέα επαγγέλματα;"
Αφού η ερώτηση πήρε πάνω από 3.500 θετικές ψήφους, ο Stephen Hawking απάντησε:
"Aν οι μηχανές παράγουν όλα αυτά που χρειαζόμαστε, το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από το πως αυτά διανέμονται. Καθένας μπορεί να απολαύσει μια ξεκούραστη, ζωή μέσα στην πολυτέλεια αν ο παραγόμενος από τις μηχανές πλούτος μοιράζεται, ή μπορεί οι περισσότεροι άνθρωποι να καταλήξουν μέσα στη φτώχεια, αν οι ιδιοκτήτες των μηχανών συσπειρωθούν επιτυχώς ενάντια στην αναδιανομή του πλούτου.
"Aν οι μηχανές παράγουν όλα αυτά που χρειαζόμαστε, το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από το πως αυτά διανέμονται. Καθένας μπορεί να απολαύσει μια ξεκούραστη, ζωή μέσα στην πολυτέλεια αν ο παραγόμενος από τις μηχανές πλούτος μοιράζεται, ή μπορεί οι περισσότεροι άνθρωποι να καταλήξουν μέσα στη φτώχεια, αν οι ιδιοκτήτες των μηχανών συσπειρωθούν επιτυχώς ενάντια στην αναδιανομή του πλούτου.
Μέχρι τώρα φαίνεται να υπάρχει τάση προς τη δεύτερη επιλογή, με την τεχνολογία να οδηγεί σε αύξηση της ήδη γιγαντομένης ανισότητας."
Treating refugees as the problem, is the problem
Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών. Σύνθημα σταθμός. Όταν όμως δε μένει απλά ένα σύνθημα, τότε που αλληλεγγύη παίρνει σάρκα και οστά, τότε ο πόνος των κυνηγημένων προσφύγων, δίνει χώρο στην ελπίδα.
Χιλιάδες Σύριοι πρόσφυγες καταφθάνουν καθημερινά στη χώρα μας από στεριά και θάλασσα. Και ενώ τις πρώτες μέρες, τα κανάλια και οι παντός είδους φασίστες προσπάθησαν να δημιουργήσουν κλίμα "εισβολής" και "τρομου" απέτυχαν παταγωδώς.
Όσο περνούν οι μέρες, το κύμα αλληλεγγύης προς του πρόσφυγες γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Απ' τον φούρναρη στην Κω και τον κτηνοτρόφο στη Λήμνο, τις ομάδες και τις συνελεύσεις που φροντίζουν για τη στέγαση των προσφύγων, σε όλους αυτούς τους αμέτρητους ανθρώπους που παρ' όλες τις δυσκολίες, έστειλαν ρούχα, τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης σε αυτούς τους ανθρώπους. Άλλη μια φορά η ξενοφοβία και ο ρατσισμός τσακίζονται στην πράξη!
Εμείς, επισκεφθήκαμε την κατάληψη της Νοταρά 26, ξεναγηθήκαμε στο χώρο και συζητήσαμε με τα παιδιά που τρέχουν το εγχειρημα.
Αυτή τη στιγμή στο χώρο στεγάζονται 19 άτομα και ο στόχος είναι όταν ολοκληρωθούν οι εργασίες να μπορούν να μείνουν ως και 120 πρόσφυγες.
Η ανοιχτή συνέλευση που τρέχει την κατάληψη γίνεται κάθε δύο μέρες (σήμερα 2/10 ✓). Η συμμετοχή ατόμων και συλλογικοτήτων είναι απαραίτητη!
Στο χώρο λειτουργεί ιατρείο - φαρμακείο το οποίο έχει ανάγκες για φάρμακα και εξοπλισμό. (κλικ εδώ). Στον πρώτο όροφο βρίσκεται η κουζίνα, ενώ μια εσωτερική σκάλα οδηγεί στην αποθήκη, όπου γίνεται η διαλογή και η αποθήκευση τροφίμων, υγρών, καθαριστικών κτλ.
Αυτή τη στιγμή η βασική ανάγκη της κατάληψης είναι για παλέτες και στρώματα, ώστε να μπορέσουν να ανοίξουν περισσότερα υπνοδωμάτια.
 |
| Η κουζίνα της κατάληψης |
 |
| Υπνοδωμάτιο πρώτου |
 |
| Παιδικό δωμάτιο πρώτου |
 |
| χωλ πρώτου |
Bγαίνεις στο μετρό της Ομόνοιας, ανεβαίνεις την Πανεπιστημίου, βρίσκεις τη Θεμιστοκλέους και μετά όλο πάνω μέχρι την πλατεία Εξαρχείων. Η απόλυτη μοτονία. Τι βλεπεις;
Γκρι, Γκρι, Γκρι και Γκρι
Ακριβές δείγμα, της άσχημης όψης της Αθήνας. Αν και ο κόσμος που κάνει, ακούραστα, πάνω-κάτω αυτή τη διαδρομή δεν ήταν τόσο "μυστήριος" και πολύχρωμος, θα ήταν καταθλιπτικά. Και όμως, στην καρδιά των τσιμεντένιων Εξαρχείων κρύβεται ένα διαμάντι, για το οποίο οι κάτοικοι έχουν κάθε δικαίωμα να παινεύονται. Το Πάρκο Ναυρίνου. Ένα πάρκο αλλοιώτικο απο τ' άλλα.
Το πάρκο βρίσκεται στο οικοδομικό τετράγωνο μεταξυ των οδών Χαριλάου Τρικούπη, Ναυαρίνου, Ζωοδόχου Πηγής και Διδότου. Εκεί από το 1907 ήταν χτισμένη μια διάσημη κλινική της εποχής, το "Γερουλάνειον Ίδρυμα" αργότερα "Κλινική Σμπαρούνη" που σταμάτησε να λειτουργεί το 1972. Τη δεκαετία του 80' το κτίριο κατεδαφίστηκε με σκοπό να χτιστεί στη θέση του μέγαρο που θα στέγαζε τα γραφεία του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος πράγμα που δεν έγινε ποτέ. Τη δεκαετία του 90' το οικόπεδο ενοικιάζεται και ξεκινά να λειτουργεί ως πάρκινγκ μέχρι το 2008.
Όταν έληξε η μίσθωση του πάρκινγκ, το τεχνικό επιμελητήριο επανέφερε το θέμα οικοδόμησης του οικοπέδου. Η επιτροπή πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων (που σύμφωνα με τον ιστότοπο του πάρκου είχε ασχοληθεί ήδη 1,5 χρόνο με το θέμα του πάρκου) κινητοποιείται και ξεκινά την ενημέρωση της γειτονιάς. Στις 7 Μαρτίου του 2009 γίνεται κατάληψη του χώρου από κατοίκους και άλλους υποστηρικτές του εγχειρήματος και η δουλειά ξεκινά. Η άσφαλτος σπάζεται, φυτεύονται τα πρώτα δέντρα και λουλούδια και η γέννηση του πάρκου είναι γεγονός.
Από τη δεύτερη μέρα κιόλας, ξεκίνησαν ανοικτές συνελεύσεις στις οποίες συζητούνταν όλα τα θέματα που αφορούσαν την κατάληψη. Ακόμα δημιουγήθηκαν ομάδες για το σχεδιασμό, τη φύτευση, τη παιδική χαρά και τα ψηφιδωτά που μπήκαν στο χώρο.
Αρκετά χρόνια μετά την κατάληψη του χώρου το πάρκο έχει αλλάξει τελείως όψη και μαζί του ομόρφυνε και όλη η γειτονιά. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, απ' το πάρκο περνούν άνθρωποι όλων των ηλικιών. Από πιτσιρίκια που έρχονται με τους δικούς το πρωί για να παίξουν στην παιδική χαρά, μέχρι μεγάλες παρέες που έρχονται να πιουν τα αλκοόλια τους και να παίξουν τη μουσική τους. Στο πάρκο επίσης γίνονται προβολές ταινιών, μουσικές βραδιές, παιδικές εκδηλώσεις, καθώς και μαθήματα tai chi.
Προσωπικά, το πάρκο είναι από τα αγαπημένα μου σποτ στα Εξάρχεια. Σε αντίθεση με τη φασαρία και τη βρωμιά της πλατείας ή νεκρική σιγή του Στρέφη, προσφέρει την ιδανική ενδιάμεση κατάσταση για άραγμα και κουβεντα. Η "χαλαρή" μπύρα, σημαίνει πάρκο.
Aν λοιπόν βρίσκεσαι στη γειτονιά, πέρνα μια βόλτα απ' το ζωντανό και πολύχρωμο πάρκο!
1. Η ιστορία του Πάρκου
Το πάρκο βρίσκεται στο οικοδομικό τετράγωνο μεταξυ των οδών Χαριλάου Τρικούπη, Ναυαρίνου, Ζωοδόχου Πηγής και Διδότου. Εκεί από το 1907 ήταν χτισμένη μια διάσημη κλινική της εποχής, το "Γερουλάνειον Ίδρυμα" αργότερα "Κλινική Σμπαρούνη" που σταμάτησε να λειτουργεί το 1972. Τη δεκαετία του 80' το κτίριο κατεδαφίστηκε με σκοπό να χτιστεί στη θέση του μέγαρο που θα στέγαζε τα γραφεία του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος πράγμα που δεν έγινε ποτέ. Τη δεκαετία του 90' το οικόπεδο ενοικιάζεται και ξεκινά να λειτουργεί ως πάρκινγκ μέχρι το 2008.
2. To ξεκίνημα
Όταν έληξε η μίσθωση του πάρκινγκ, το τεχνικό επιμελητήριο επανέφερε το θέμα οικοδόμησης του οικοπέδου. Η επιτροπή πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων (που σύμφωνα με τον ιστότοπο του πάρκου είχε ασχοληθεί ήδη 1,5 χρόνο με το θέμα του πάρκου) κινητοποιείται και ξεκινά την ενημέρωση της γειτονιάς. Στις 7 Μαρτίου του 2009 γίνεται κατάληψη του χώρου από κατοίκους και άλλους υποστηρικτές του εγχειρήματος και η δουλειά ξεκινά. Η άσφαλτος σπάζεται, φυτεύονται τα πρώτα δέντρα και λουλούδια και η γέννηση του πάρκου είναι γεγονός.
Από τη δεύτερη μέρα κιόλας, ξεκίνησαν ανοικτές συνελεύσεις στις οποίες συζητούνταν όλα τα θέματα που αφορούσαν την κατάληψη. Ακόμα δημιουγήθηκαν ομάδες για το σχεδιασμό, τη φύτευση, τη παιδική χαρά και τα ψηφιδωτά που μπήκαν στο χώρο.
3. Το πάρκο σήμερα
Αρκετά χρόνια μετά την κατάληψη του χώρου το πάρκο έχει αλλάξει τελείως όψη και μαζί του ομόρφυνε και όλη η γειτονιά. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, απ' το πάρκο περνούν άνθρωποι όλων των ηλικιών. Από πιτσιρίκια που έρχονται με τους δικούς το πρωί για να παίξουν στην παιδική χαρά, μέχρι μεγάλες παρέες που έρχονται να πιουν τα αλκοόλια τους και να παίξουν τη μουσική τους. Στο πάρκο επίσης γίνονται προβολές ταινιών, μουσικές βραδιές, παιδικές εκδηλώσεις, καθώς και μαθήματα tai chi.
Προσωπικά, το πάρκο είναι από τα αγαπημένα μου σποτ στα Εξάρχεια. Σε αντίθεση με τη φασαρία και τη βρωμιά της πλατείας ή νεκρική σιγή του Στρέφη, προσφέρει την ιδανική ενδιάμεση κατάσταση για άραγμα και κουβεντα. Η "χαλαρή" μπύρα, σημαίνει πάρκο.
Aν λοιπόν βρίσκεσαι στη γειτονιά, πέρνα μια βόλτα απ' το ζωντανό και πολύχρωμο πάρκο!
To site του πάρκου: http://parkingparko.espivblogs.net/
Μετά τον αρχηγό Λαφαζάν, ήταν η σειρά του Κώστα Λαπαβίτσα
ft. Calexico & Σταύρος.
- Θα πεινάσουμε άμα βγούμε απ' το ευρώ.
- ΜΠΑ!
