Άλματα σε μαύρες τρύπες.

Στις δίνες της πλήρους απομόνωσης,

η αντιβαρύτητα δεν είναι θεωρία συνωμοσίας.

Αναβάσεις σε λόφους για αναπνοές.
Κεραίες συλλέκτες κρυπτογραφημένων μηνυμάτων,
αριθμημένες θέσεις πουλιών, σε μια πόλη χωρίς ταξιθέτες.

Βουτιές σε παγωμένες λίμνες.

'Ελλειψη οξυγόνου και άκρα που δεν αιματώνονται.

Στην άλλη πλευρά του πάγου επικρατεί ησυχία.
Μείνε!



~ ~

Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή,
συλλέκτης αρνητικής ενέργειας.

Για τα ασήμαντα,

Για το λεωφορείο που δεν ήρθε ποτέ και ξέμεινες μόνος μέσα στη νύχτα.

Για τις κάλτσες σου που έγιναν μούσκεμα απ' τη βροχή και ας πρόσεχες που πατούσες,

Για τον από πάνω, που μετακομίζει τα έπιπλα κάθε βράδυ μόλις το ρολόι δείξει μεσάνυχτα.

Αλλά και για τα σημαντικά.

Η αποσυμπίεση είναι αναγκαία, για τη διατήρηση της κανονικότητας.

Χάσιμο σε ολόιδια πάρτι που βρωμάνε αλκοόλ και ιδρώτα, ανάμεσα σε μαστουρωμένους, ερωτευμένους, ξενερωμένους, να χτυπιέσαι μέχρι να ξεμείνεις από αναπνοές.

Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή,
κάποιες μέρες μετά, μπορεί να μη θυμάσαι και τίποτα το ιδιαίτερο από εκείνο το βράδυ.

Όμως η νοικοκυρά που πέφτει νεκρή μέσα στην κουζίνα της

από μια χύτρα ταχύτητας που της έσκασε στα χέρια, έκανε μόνο ένα λάθος.

Ξέχασε την αποσυμπίεση.

Τις τελευταίες μέρες η γειτονική Κως «φλέγεται», όχι από έναν αντιμνημονιακό ξεσηκωμό για πολιτικές που έχουν ισοπεδώσει τη χώρα και το λαό.

Ούτε γιατί πριν λίγο καιρό ξεπουλήθηκε το απόλυτα προσοδοφόρο αεροδρόμίο της, στη Γερμανική  Fraport που θα παίζει στα δάχτυλα το πού θα κατευθύνεται και το τουριστικό προϊόν της.

Ούτε γιατί η «βαριά της βιομηχανία» που ακούει στο όνομα “τουρισμός”, ελέγχεται από τις τουριστικές πολυεθνικές και, με την all inclusive μορφή του, πετάει στους ντόπιους τα ψίχουλα, μεταφέροντας τον πακτωλό στα πολυεθνικά τουριστικά πρακτορεία.

Ούτε γιατί οι ξενοδοχοϋπάλληλοί της, με τρεις κι εξήντα, στην κυριολεξία, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό απλήρωτοι.

Ούτε γιατί οι ρούγες και τα στενά, στις πολύ «in» τουριστικά περιοχές της, μετατρέπονται σε χείμαρρους ξερατού και κατουρλιού, στην κορύφωση της τουριστικής σαιζόν, από ανεξέλεγκτους συναλλαγματοφόρους μπεκρούλιακες.

Δεν ξεσηκώθηκαν για την αύξηση του ΦΠΑ από 13 σε 23%.

Ούτε γιατί το νοσοκομείο της Κω, όπως τα περισσότερα στην ελληνική επικράτεια, έχει αποψιλωθεί από ιατρικό δυναμικό, τόσο πολύ μάλιστα, ώστε το τελευταίο παιδί τους που εξετάστηκε από τον τελευταίο μόνιμο νοσοκομειακό παιδίατρο, ήταν το 2008.

Ούτε βέβαια γιατί, πριν λίγο καιρό, ντροπιαστικά για όλους τους Κώους, ο δήμαρχός τους δήλωνε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι δεν ανέχεται οι ναυαγοί πρόσφυγες να μεταφέρονται στην Κω και μάλιστα, με καμάρι και on camera, θεωρώντας προφανώς ότι έκανε ιστορικού μεγέθους δηλώσεις.

Δεν ξεσηκώθηκαν για τη διαπόμπευση – στα μάτια βέβαια των ανθρώπων, όχι των δίποδων – με όλο εκείνο το φωτογραφικό υλικό του καλοκαιριού που αποτύπωσε ενσταντανέ χοντρο-κάπουλων τουριστριών και άψυχων παιδοβούβαλων που απέστρεφαν το βλέμμα από τους πρόσφυγες όταν έβγαιναν απ’ τη θάλασσα κουβαλώντας ξεπαγιασμένα μωρά.

Ούτε σοκαρίστηκαν και ξεσηκώθηκαν όταν το νεκροτομείο τους γέμισε από μαζικό θανατικό ναυαγισμένης απελπισίας.

Ούτε όταν στο μουσουλμανικό τους νεκροταφείο εκτυλίσσονταν σκηνές αποκάλυψης με δεκάδες μωρά σε κασονένια φέρετρα.

Τους «έπνιξε η οργή» όταν αποφασίστηκε η ίδρυση «κέντρου υποδοχής προσφύγων». Και πάλι, για να μην παρερμηνεύσουμε αυτή τη ξεφτίλα, όχι γιατί αυτά τα κέντρα προβλέπεται από το νομικό καθεστώς του 2011 ότι θα γίνουν τόποι διαλογής ανθρώπων, όπου σε ελάχιστους που θα  επιτρέπεται  η συνέχεια μιας κίβδηλης προσδοκίας και οι πολλοί θα επιστρέφονται στην αφετηρία της φρίκης τους.

Όχι βέβαια! Όλα τα εξευτελιστικά παραπάνω τους αφήνουν παντελώς αδιάφορους αλλά το να βλέπουν πρόσφυγα, όπως τους δασκάλεψαν τα μπάσταρδα του Χίτλερ, είναι ανυπόφορο και, ακόμα και με τη μαύρη αγορά,  όχι αρκούντως επικερδές.

Και επειδή τους πνίγει ο «πολύς πατριωτισμός» και σε μια από αυτές τις ντροπιαστικές μαζώξεις τραγούδησαν παράφωνα και τον εθνικό ύμνο, ας θυμηθούν και τους δυο στίχους του,

δεν είν’ εύκολες οι θύρες

εάν η χρεία τες κουρταλεί

Από την κοντινή Κάλυμνο, που, μετά το μεγάλο σεισμό του 1956, υιοθέτησε δεκάδες παιδιά των σεισμόπληκτων Κώων, και που η σημερινή  φτώχεια στέλνει απέναντι εκατοντάδες εσωτερικούς  μετανάστες οικοδόμους για να εισπράξουν την ίδια μισαλλοδοξία, μια μόνο φράση,

Αιδώς, ρε Κώτες!

Μιας και οι Αλκυονίδες ημέρες έκαναν την εμφάνιση τους, εκτάκτως και για λίγες παραστάσεις στην πόλη μας, αποφάσισα να τις τιμήσω με μια μοναχική, απογευματινή βόλτα στο κέντρο.

Γύρω στις εφτά, έφτασα στα Εξάρχεια. 
Στην πλατεία λίγος κόσμος και απόλυτη ηρεμία.

Πήρα τη μπύρα μου και ξεκίνησα για ένα μικρό περίπατο. Με το βλέμμα μου να περιπλανάται στα μπαλκόνια των τελευταίων ορόφων, περνάω Θεμιστοκλέους, Αραχώβης, Ζωοδόχου Πηγής, με τελικό προορισμό, το αγαπημένο πάρκο Ναυαρίνου. 

Εκεί βρίσκονται λίγες παρέες μοιρασμένες ομοιόμορφα στο χώρο.

Βρίσκω τη θέση μου, στο πεζούλι με το ψηφιδωτό απ' της μεριά της Τρικούπη. Οι γωνιακοί προβολείς, χτυπούν τη πλάτη μου, και η σκιά μου, πάντα πιστή στο ραντεβού μας, εκτείνεται απ' τα πόδια μου ως το κέντρο του πάρκου.

Ανοίγω τη μπύρα μου και αρχίζω να χαζεύω για χιλιοστή φορά, τη γύρω περιοχή, μεχρί που το μάτι μου έπιασε κάτι πολύ ιδιαίτερο. Μια νοητή σκάλα φτιαγμένη από κτίρια. Το καθένα ψηλότερο, απ' το προηγούμενο.

Μια σκάλα που ξεκινά απ' το βαμμένο κοντέινερ του πάρκου και καταλήγει σε μια πολυκατοικία, δύο τετράγωνα πιο κάτω. Χωρίς κανένα σχεδιασμό, φτιαγμένη από τόνους μπετό, και σχηματισμένη εντελώς τυχαία  κάλυψε απόλυτα την ανάγκη μου για συμμετρία.

Στη κορυφή της σκάλας δεσπόζει ένας ηλιακός θερμοσίφωνας. Εντελώς μόνος!
Χωρίς κεραίες και άλλα καλώδια να του κόβουν τη θέα.

Δεν είναι όμως σαν όλους τους άλλους. Όχι. Είχε κάτι ιδιαίτερο.

Ενώ είχε πλέον νυχτώσει και η φωτορύπανση της Αθήνας αγριεύε, ο ηλιακός, στην κορυφή της σκάλας, άλλαξε όψη. Το ασημένιο μεταλλικό σώμα του, είχε πλέον γίνει μια παραμορφωμένη ντισκομπάλα.

Απορροφούσε και εγκλώβιζε τα διάσπαρτα φωτόνια, από τις λάμπες των σπιτιών, τα φώτα των διερχόμενων αυτοκινήτων, τους μπλε φάρους των μπατσικών και βομβάρδιζε μ' αυτά τους γκριζους τοίχους των γύρω πολυκατοικιών χρωματίζοντας τους για ελάχιστα δευτερόλεπτα, ενώ κάποιες ελάχιστες φορές η λάμψη, ευθυγραμμιζόταν με τα μάτια μου.

Ο Θερμοσίφωνας ήρθε να χαλάσει το ασπρόμαυρο ραντεβού με τη σκιά μου.

Ευχαριστώ Θερμοσίφωνα!


(αξίζει να ανέβεις στη κορυφή της σκάλας, να δεις τι βλέπουν από εκεί πάνω τα περιστέρια και οι ιπτάμενοι αναρχικοί)

Ο καφές έτοιμος. Σκούφο, μπουφάν ακουστικά. Έτοιμος για την τελευταία βόλτα του 2015, στη παγωμένη και σκατένια στολισμένη Αθήνα. Πάλι καλά η Ακρόπολη, ισορροπεί το κιτσαριό του Καμίνη, στη πλατεία Συντάγματος. Πάμε!

Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, που δε βγήκαν για βόλτα, ούτε για ψώνια και θα κάνουν πρωτοχρονιά στη Σταδίου, Ο λόγος για τους απεργούς συμβασιούχους στα "πεντάμηνα" που έχουν στήσει σκηνές, χριστουγεννιάτικο δέντρο και ψησταριές, έξω απ' το υπουργείο εργασίας.

(@υπουργείο εργασίας)

Λίγες ακόμα